Najstarszy kościół p.w. św. Andrzeja w Zabrzu istniał już w 1354 roku. W historii osiedla „Gagfa”, w sposób szczególny zapisała się data 6.01.1930 r. kiedy to ks. Antoni Tomeczek z parafii św. Andrzeja, późniejszy proboszcz parafii Ducha Św. w Zabrzu, odprawił dla mieszkańców pierwszą Mszę świętą na korytarzu „Waldschule”, czyli szkoły pod lasem (obecnie Szkoła Podstawowa nr 15-patrz zdjęcie poniżej). Odtąd Liturgię Eucharystyczną sprawowano tu regularnie, w każdą niedzielę i święto. Jak mówią żyjący jeszcze świadkowie, owe nabożeństwa odbywały się potem regularnie w każdą niedzielę i święto w „Zeichensaal”, czyli sali rysunków. Jest też zachowane zdjęcie ze znajdującym się tam ołtarzem a obok na drzwiach widoczny jest numer „26”.

Wstępne starania o budowę nowej świątyni
Ciągle wzrastająca liczba mieszkańców, szczupłość miejsca we wspomnianej szkole i tymczasowość takiego rozwiązania spowodowały, że zaczęto poważnie myśleć o budowie całkiem nowej świątyni. Początkowo, jeszcze za życia śp. ks. proboszcza Oswalda Sonneck, zamierzano wybudować na cmentarzu parafialnym św. Anny obszerniejszą kaplicę, która służyłaby zarówno celom pogrzebowym jak i duszpasterskim. Potem jednak zaplanowano budowę zupełnie nowej świątyni w obecnym miejscu, w stylu podobnym do kościoła św. Barbary w Bytomiu, czy św. Józefa w Opolu – Szczepanowicach. Projektantem takiej koncepcji był architekt Arthur Kickton z Poczdamu, który z racji obowiązków zawodowych był też powiązany z odpowiednim ministerstwem w Berlinie. Nowa świątynia w Zabrzu miała być poświęcona św. Barbarze, patronce górników i odznaczać się tradycyjnym a nie awangardowym stylem.

Budowa nowoczesnego kościoła św. Józefa
Rada parafialna, pod przewodnictwem nowego proboszcza ks. Jana Zwiora na posiedzeniu w dniu 11 marca 1930 r., zdecydowała jednomyślnie wybudować nowy kościół. Kilka dni później, 16. marca 1930 roku, ks. proboszcz Jan Zwior został też uroczyście powitany na osiedlu „Gagfa”, gdzie zapewnił zgromadzonych wiernych, że będzie kontynuował podjęte starania o wzniesienie całkiem nowej świątyni. Już 25. marca 1930 r. utworzono „Stowarzyszenie Budowy Kościoła św. Józefa", które zajęło się m.in. gromadzeniem środków finansowych. W dniu 30. czerwca 1930 roku Rada Parafialna parafii św. Andrzeja, wystosowała do władz miejskich prośbę o pozwolenie na budowę nowej świątyni. Pozwolenie z numerem 703/1930 otrzymano 30 października tegoż roku. Planowanie i usytuowanie przestrzenne dla nowego kościoła św. Józefa pochodzą od architekta miejskiego Dipl. Ing. M. Wolfa, powołanego na to stanowisko w 1924 roku przez nadburmistrza Lukaschka. Z pozwolenia na budowę wydanego przez Urząd Geodezyjny w Zabrzu dnia 7 sierpnia 1930 r. wynika, że wysokość chodnika przed kościołem wynosi 244,78 m. nad poziomem morza, zaś podłoga kościoła mieścić się będzie na wysokości 245,76 m. n. p. m., a kubatura kościoła wynosi będzie około 21.000 metrów sześciennych, zaś powierzchnia użytkowa około 2250 metrów kwadratowych. (zdjęcia obok)
Projekt świątyni zamówiono u słynnego architekta z Kolonii - prof. Dominikusa Bohma /1880-1955/. Prof. Dominikus Bohm (na zdjęciu obok) urodził się 23.10.1880 roku w Jettingen ( Niemcy) w starej bawarsko-szwabskiej rodzinie rzemieślniczej i był najmłodszym z sześciorga dzieci budowniczego Aloisa Bohma, burmistrza Jettingen. Domnikus najpierw uczył się murarstwa w zakładzie budowlanym ojca, potem uczęszczał do szkoły budowlanej w Augsburgu i studiował na Politechnice w Stuttgarcie.

Uroczystość poświęcenia kościoła 12 grudnia 1931 roku ::cz.II

CZĘŚĆ 1

CZĘŚĆ 2

CZĘŚĆ 3

CZĘŚĆ 4

CZĘŚĆ 5

CZĘŚĆ 6

CZĘŚĆ 7