Następcą ks. Pawła Moschka, pierwszego duszpasterza mieszkańców naszej dzielnicy został ks. Jan Dolla. W dekrecie biskupim przekazanym ks. Janowi Dolli w 1934 roku zaznaczono, że będzie on pełnił swoje obowiązki nie jako proboszcz, ale jako kuratus. Od dnia 1 października 1934 r. nasza nowa wspólnota religijna stała się więc w zakresie kościelno - duszpasterskim niezależną jednostką administracyjną, wprawdzie jeszcze nie jako samodzielna parafia, ale jako kuracja oddzielona od macierzystej parafii św. Andrzeja. W październiku 1934 roku ks. kuratus Jan Dolla wydał specjalną odezwę do swoich nowych wiernych, w której nie tylko serdecznie ich wita, ale również życzy prawdziwego zadomowienia się zarówno w nowym kościele jak i we wspólnocie parafialnej Ks. Jan Dolla urodził się w rodzinie chłopskiej 7.02.1900 r., jako siódme z jedenaściorga dzieci z ojca Jakuba Dolla i matki Franciszki z domu Dudek w wiosce Jankowice, należącej do parafii Rudy Wielkie między Gliwicami i Raciborzem. Naukę pobierał najpierw w miejscowej szkole podstawowej a następnie od 10 roku życia w gimnazjum w Katowicach i w Konwikcie Biskupim w Bytomiu, gdzie w 1919 r. zdał egzamin maturalny. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Uniwersytecie Wrocławskim, oraz przez rok w Innsbrucku /Austria/. 2 marca 1924 r. przyjął we Wrocławiu z rąk kard. Adolfa Bertrama święcenia kapłańskie a dwa dni później odprawił w rodzinnej parafii w Rudach Raciborskich swoją prymicyjną Mszę świętą. Po święceniach został 25.3.1924 mianowany wikariuszem przy parafii św. Krzyża we Wrocławiu pełniąc równocześnie obowiązki duszpasterza Polaków. Następnie był do 1929 roku wikariuszem w Berlinie najpierw od 23.09.1925 w parafii Najśw. Maryi Panny a 6.10.1927 w parafii św. Sebastiana, będąc równocześnie duszpasterzem przebywających tam Polaków. W 8.03.1929 roku zostaje przeniesiony na Górny Śląsk do parafii św. Jacka w Bytomiu a 18.7.1931 r. mianowany dyrektorem „Caritas" okręgu górnośląskiego ówczesnej archidiecezji wrocławskiej. 4.12.1933 r. powierzono mu pracę duszpasterską jako curatus w nowo wybudowanym kościele św. Józefa w Zabrzu. Po objęciu obowiązków duszpasterskich wydał m.in. takie zaświadczenie: „Wyrażam zgodę, aby w okresie przejściowym do 3 lat, starsi parafianie, którzy sobie tego życzą nadal należeli do stowarzyszeń kościelnych przy parafii św. Andrzeja i także uczestniczyli w odprawianym tam polskim nabożeństwie”. Odtąd kierował tutejszą wspólnotą parafialną oraz wszystkimi pracami związanymi z wewnętrznym wyposażeniem nowego kościoła p.w. św. Józefa. Pani Prof. Ewa Chojecka, z Uniwersytetu Śląskiego w pracy pt. „Kościół św. Józefa w Zabrzu Dominikusa Bohma na tle krajobrazu artystycznego Górnego Śląska”, Katowice 1999, s.16, tak charakteryzuje ks. Jana Dollę: „w świetle materiałów Archiwum parafii św. Józefa w Zabrzu rola ks. Dolli nabiera szczególnego znaczenia i wyrazu....W świetle tych dokumentów ks. Dolla jawi się jako inspirator, pomysłodawca treści ikonograficznych i teologicznych, miłośnik sztuki i cenzor w jednej osobie”. Dekretem ks. Kardynała Adolfa Bertrama z 30. lipca 1940 roku (Sygn. akt C.A.4927) wspólnota św. Józefa przestała być kuracją i nadano jej status samodzielnej parafii a ks. Jan Dolla został zamianowany jej pierwszym proboszczem. Miał bardzo trudne zadanie do spełnienia, gdyż jego praca duszpasterska przypadała nie tylko na czasy hitlerowskiego totalitaryzmu i drugiej wojny światowej, ale także na okres powojennego przemieszczania się ludności, czasy P.R.L.- u i stalinowskiego totalitaryzmu. W tym czasie rozwinął bardzo bogatą działalność charytatywną i wybitnie przyczynił się do integracji miejscowej i napływowej ludności. Uznając jego zasługi Administrator Apostolski w Opolu ks. dr Bolesław Kominek obdarzył go 24 grudnia 1948 roku godnością dziekana honorowego. W dniu 2 marca 1949 r. obchodził ks. proboszcz Jan Dolla swój srebrny jubileusz kapłański. Na pamiątkowym obrazku, wydanym z tej okazji, umieścił prośbę następującej treści: „Módlcie się bracia, aby moja i wasza ofiara stała się przyjemną Bogu Ojcu Wszechmogącemu. W roku 1953, ówczesne władze polityczne powołując się na tzw. „odium populi” – „nienawiść ludu” do niego i powtarzając kłamliwy zarzut rzekomego germanizowania i wrogiego stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zmusiły go do opuszczenia parafii i Śląska. W tym czasie zakazano mu nawet udziału w kondukcie pogrzebowym na nasz cmentarz jego rodzonej siostry zmarłej w tutejszej parafii. Podczas wygnania znalazł schronienie w parafii Opatówko w archidiecezji poznańskiej. Taki sam los spotkał w tym czasie wielu innych księży Ślązaków m.in. ks. proboszcza Franciszka Pieruszkę z sąsiedniej parafii św. Anny. Dopiero po przełomie politycznym dokonanym w 1956 roku przez Władysława Gomułkę, w czasie tzw. „polskiego października”, skończyło się jego wygnanie i mógł znowu powrócić do parafii. W pierwszą niedzielę Adwentu 1956 r. został w niej przez wiernych entuzjastycznie powitany. Dnia 29 listopada 1972 roku Ojciec św. Paweł VI obdarzył ks. dziekana Jana Dollę godnością prałata. Ks. Jan Dolla pełnił też obowiązki spowiednika Sióstr Notre Dame w Gliwicach i wizytatora Sióstr Jadwiżanek w Czarnowąsach. W niedzielę 3 marca 1974 roku obchodził ks. prałat Jan Dolla swoją 50-letnią rocznicę święceń kapłańskich. W procesji z plebanii i dziękczynnej Mszy św. odprawianej przez Czcigodnego Ks. Jubilata wzięli udział wszyscy księża proboszczowie parafii zabrzańskich, siostry zakonne, poczty sztandarowe wszystkich stanów, orkiestra Filharmonii z Katowic oraz licznie zgromadzeni parafianie. W środę 6 marca 1974 roku na uroczystości jubileuszowe zostali zaproszeni wszyscy księża, którzy kiedyś jako wikarzy pracowali w parafii św. Józefa w Zabrzu oraz sześciu aktualnych kleryków pochodzących z parafii. Pierwszy, wieloletni i zasłużony proboszcz wspólnoty parafialnej św. Józefa, ks. prałat Jan Dolla. zmarł 27 lutego 1976 r., w wieku 76 lat, bardzo żałowany przez wszystkich parafian. Jego doczesne szczątki zostały pochowane na parafialnym cmentarzu św. Józefa. Życzeniem ks. prałata Jana Dolli, wyrażonym w testamencie było, aby umieszczono nad jego grobem drewniany krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa nachylającego się nad konającym św. Józefem. Świadczy to o wielkim nabożeństwie zmarłego ks. proboszcza do osoby św. Józefa, który był nie tylko Oblubieńcem Najśw. Maryi Panny, Opiekunem Jezusa, ale jest też wzywany jako patron robotników i rzemieślników, patron Kościoła i naszej parafii i jest również patronem dobrej śmierci.

Drugi proboszcz parafii Ks. Inf. Paweł Pyrchała ::cz.VII

CZĘŚĆ 1

CZĘŚĆ 2

CZĘŚĆ 3

CZĘŚĆ 4

CZĘŚĆ 5

CZĘŚĆ 6

CZĘŚĆ 7