Po śmierci ks. prałata Jana Dolli, dekretem ordynariusza opolskiego ks. bp Franciszka Jopa z dnia 18.marca 1976 roku, został odwołany ze stanowiska proboszcza parafii Ducha Świętego i mianowany proboszczem parafii św. Józefa w Zabrzu. Oprócz zadań duszpasterskich w parafii pełnił w diecezji opolskiej obowiązki diecezjalnego duszpasterza młodzieży żeńskiej, potem od 1976 do 1992 roku kierował diecezjalnym referatem duszpasterskim, był dziekanem rejonowym rejonu gliwickiego diecezji opolskiej, a od 1992 roku referentem duszpasterskim nowo utworzonej diecezji gliwickiej, w 1983 roku mianowany prałatem a w 1993 r. obdarzony godnością infułata.

Budowniczy
Rozbudowa plebanii
Wierni i zainteresowani załatwiający sprawy urzędowe w kancelarii parafialnej musieli czekać na korytarzu probostwa dlatego dla usprawnienia pracy zatrudnionych w kancelarii i komfortu interesantów dobudowano w 1976 roku przed południowym wejściem na plebanię wiatrołap i poczekalnię.

Zbudowanie Kalwarii.
23 maja 1977 roku udało się zakupić dębowe drewno- co wówczas było bardzo trudne. Z tego drewna został wykonany duży, dębowy krzyż i ta data stanowi początek budowy naszej parafialnej kalwarii. Południowa część placu kościelnego, za prezbiterium kościoła, była bowiem głębokim dołem, który został najpierw zasypany i na tym z kolei usypano wysoki kopiec. Obecnie to usypane wzniesienie-kalwaria stanowi dogodne miejsce dla odprawienia różnych uroczystości i nabożeństw.

Figura Matki Boskiej w ogrodzie plebanijnym.
Figurę Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej wykonano w Zakładzie Sztuki Kościelnej Kazimierza Schaefer w Piekarach Śląskich i ufundowano w 1980 roku. Poświęcono ją 8 grudnia 1980 roku. W roku 2003 została odrestaurowana.

Brukowanie drogi wokół kościoła i na cmentarzu.
Kiedy zaczęto modernizować szosę z śródmieścia Zabrza do Biskupic, wytyczając czteropasmową asfaltówkę, władze administracyjne zadecydowały zasypać dawną niżej położona szosę. W lokalnej prasie podano komunikat, że osoby prywatne mogą zwracać się z odpowiednią prośbą o pozwolenie na rozbiórkę starej drogi z kostek granitowych a odzyskany w ten sposób materiał wykorzystać do budowy chodników dla swych domów i gospodarstw. Wówczas ks. proboszcz jako prywatna osoba złożył również taką prośbę, która została uwzględniona i w jej wyniku udało się zdobyć surowiec i z odzyskanej kostki wybudować nie tylko 4 metrowej szerokości drogę wokół kościoła, ale również wokół całej posesji plebanijnej a także główną drogę na cmentarzu.

Odnowienie ławek, nagłośnienie kościoła.
Wobec często wypowiadanych uwag wielu wiernych, że wnętrze kościoła jest za ciemne i smutne, zdecydowano się w 1979 r. zdjąć z ławek kościelnych pokrywający je czarny lakier i odnowić wszystkie ławki dając im naturalny, jasny kolor. Powiększono też ilość miejsc siedzących przez zakup i dostawienie kilku nowych ławek. W tym samym czasie założono też w świątyni nowe nagłośnienie.

Dodatkowe salki do nauczania religii.
Mimo istnienia trzech salek do nauki religii w wieży kościoła, z powodu wielkiej ilości grup dzieci i młodzieży na różnych poziomach począwszy od przedszkolaków aż do duszpasterstwa akademickiego, wciąż odczuwano brak salek. Najważniejszym więc wyzwaniem tego okresu było zapewnienie pomieszczeń dla katechizacji dzieci i młodzieży. Dlatego ukończono budowę baraku za kaplicą pogrzebową, wydzielono w nim dużą salę na naukę religii. Ponadto przebudowano również piwnicę probostwa uzyskując w ten sposób jeszcze dwie dodatkowe salki. W ogrodzie plebanijnym, wzdłuż muru, rozbudowano też znajdujące się tam magazyny, by w nich również można było uczyć religii. Te wszystkie „prowizorki” nie rozwiązały jednak problemu i gdy tylko rozluźniono nieco restrykcje dotyczące budownictwa kościelnego i władze państwowe na to zezwoliły, w latach 1984-1985 wybudowano obok plebanii zupełnie nowy, obszerny Dom Katechetyczny.

Budowa Domu Katechetycznego
Starania o budowę Domu Katechetycznego rozpoczęto w 1984 roku. Wg rozporządzeń ówczesnych władz dom katechetyczny nie mógł mieć więcej aniżeli 500 metrów kwadratowych powierzchni. Budowaliśmy go systemem gospodarczym. Projekt opracował inż. Urban z Gliwic. Pan Jerzy Gorazdowki z Zabrza sprawował nadzór budowlany. Pozwolenie na użytkowanie obiektu przez Wydział Urbanistyki i Architektury i Nadzoru Budowlanego w Zabrzu wydano 06.08.1990 roku. Dom Katechetyczny mieści w sobie jedną dużą salę, 4 mniejsze sale, bibliotekę, zaplecze sanitarne, kuchenkę i małe mieszkanie.

Ogrzewanie gazowe kościoła
W latach 1993-1994 założono ogrzewanie gazowe w miejsce węglowego. Projekt techniczny został opracowany przez Aleksandra Zatorskiego z Gliwic a wykonawcą pieców i kotłów była Firma „Ju-Bam”, czyli Juliusza Bartnika z Mikołowa.

Początki parafii p.w. Krzyża Świętego
Potrzeba obsługi duszpasterskiej dla około 7.000 mieszkańców w nowopowstałych osiedlach: „Na Janku" - należącym do parafii św. Antoniego i „Osiedlu Dzierżona” - należącym do parafii św. Józefa, skłaniała do podjęcia starań o budowę osobnego kościoła dla obydwu osiedli. Dzięki szybkim i zdecydowanym działaniom księdza Pawła Pyrchały, proboszcza parafii św. Józefa, uzyskano od ówczesnego architekta miejskiego pana Urbana prawo do zatroszczenia się o te ruiny przypominające chodnik kopalniany- kawiarenki Związku Socjalistycznej Młodzieży.

Pamiętnego dnia 24. grudnia 1982 r., w Wigilię Bożego Narodzenia, o godz. 21.00 odprawiono tam pierwszą Mszę świętą. Przy polowym ołtarzu ustawionym w ruinach zdewastowanej i niedokończonej „Młodzieżowej Socjalistycznej Kawiarni i Sztolni” pod gołym niebem, przy prószącym śniegu i licznym udziale do głębi wzruszonych mieszkańców obydwu osiedli, koncelebrowali tę Pasterkę pod przewodnictwem ks. prałata Pawła Pyrchały, i odtąd już nieprzerwanie odprawiano w tym miejscu w niedziele i święta nakazane Msze święte i nabożeństwa.

Duszpasterz
W latach 80-tych kapelan internowanych oraz diecezjany koordynator rozdziału pomocy charytatywnej na terenie ówczesnej diecezji opolskiej.

„Wakacje z Bogiem” dla dzieci i młodzieży w czasie kryzysu lat 80-tych-nad dobrą organizacją i przebiegiem turnusów czuwali: ks. proboszcz oraz s. Prezentka Alina Makowska


Działalność wychowawcza i formacyjna w Diecezjalnym Domu Rekolekcyjnym w Mochowie.
W 1983 roku ks. Pawel Pyrchała, kierujący wówczas Wydziałem Duszpasterskim Kurii Diecezjalnej w Opolu przejął opiekę nad klasztorem Sióstr Boromeuszek w miejscowości Mochów - Pauliny koło Głogówka.
Organizowano w nim w ciągu całego roku, a zwłaszcza podczas zimowych i letnich ferii i wakacji, dni skupienia, rekolekcje, oazy dla dzieci, młodzieży, oazy rodzin, Wakacje z Bogiem i inne kursy formacyjne np. dla nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii, członków rad duszpasterskich, animatorów misyjnych czy kleryków.

Aktywność wspólnoty parafialnej wypowiadała się także w kulturze. Oprócz koncertów organowych i pieśni religijnych szczególne zainteresowanie budziły „Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej”, które zostały zainicjowane w okresie stanu wojennego.


.:Zobacz:.
Msza dziękczynna za 29 lat duszpasterzowania ks. Infułata (4.09.2005)
29 lat ks. Infułata Pawła Pyrchały "u Józefa" (18.03.1978-25.08.2005)

CZĘŚĆ 1

CZĘŚĆ 2

CZĘŚĆ 3

CZĘŚĆ 4

CZĘŚĆ 5

CZĘŚĆ 6

CZĘŚĆ 7